
Poemas e ilustración de Carlos Diest Sánchez
茶道 / CERIMONIA D’O TÉ
A Manuel Sanchez Barea
os anyos (as anyadas)
(as cantas) as cancions
nos han menau ta esta envista
de volitos de grudas migraderas
sobre as cireseras en flor
—en a blanca pureza d’a parabla
arrigue alegre a tinta—
茶道 / CEREMONIA DEL TÉ
los años (las añadas)
(las cantas) las canciones
nos han conducido a esta vista
de vuelos de grullas migratorias
sobre los cerezos en flor
—en la blanca pureza de la palabra
la tinta ríe alegre—
物の哀れ / A COMMOCIÓN D’AS COSAS
Recuerdas ixa pluya
tan diferent d’a nuestra?
Recuerdas os camins, as espelungas,
a breviedat d’a luz d’agüerro?
Recuerdas as parablas, as murallas,
as cosas que no tienen nombre?
Recuerdas cómo yéranos,
cómo nos soniábanos eternos?
Lo recuerdas encara? Di—me,
tot ixo, significa cualcosa pa tu agora?
物の哀れ / LA CONMOCIÓN DE LAS COSAS
¿Recuerdas esa lluvia
tan diferente de la nuestra?
¿Recuerdas los caminos, las cuevas,
la brevedad de la luz en otoño?
¿Recuerdas las palabras, las murallas,
las cosas que no tienen nombre?
¿Recuerdas cómo éramos,
cómo nos soñábamos eternos?
¿Lo recuerdas todavía? Dime,
todo eso, ¿significa algo para ti ahora?
我慢 / PERSEVERANCIA
All the tired horses in the sun
How am I supposed to get any riding done?
D’a canción «All the tired horses», versión de Lisa O’Neill
Toz os caballos viellos,
cansos baixo o sol, encara aguardan.
Tamién nusatros somos un silencio
inacabau n’a plana,
tamién nusatros creyemos encara.
—Vivir ye cabalgar— repites n’a distancia.
我慢 / PERSEVERANCIA
Todos los caballos viejos,
cansados bajo el sol, todavía esperan.
También nosotros somos un silencio
inacabado en el llano,
también nosotros creemos todavía.
—Vivir es cabalgar— repites en la distancia.
NOSTÀLGIA NOSTRADA
A nuestra nostalchia s’aduna n’a nafra.
Dandaleya e duda. Deseya durar,
tornar; trencar a tardada e trescruzar—la.
Pleve n’a plana. A pluya parla. Plora
per totas as cosas que nombra e no troba,
afalaga glarimas d’agüerro e uembra,
teixe treslumbres de tiempos entreubiertos.
As horas s’isolan solencas, solencos
s’eslisan os días, os anyos. Nusatros
no somos que ausencia, cenisa, silencio,
recuerdos d’enruenas, rimallos d’ensuenios.
Trencadiza torna a tremor d’a trafulla.
Deseya desfer a dolor d’o deseyo.
A nuestra nostalchia ye nafra e ye duna.
NOSTÀLGIA NOSTRADA
La nostra nostàlgia s’aduna a la nafra.
Tituba i dubta. Desitja durar,
tornar; trencar la tarda i travessar—la.
Plou per la plana. La pluja parla. Plora
per totes les coses que anomena i no troba,
afalaga llàgrimes de tardor i ombra,
teixeix entrellums de temps entroberts.
Les hores s’isolen solitaries, solitaris
s’esllissen los dies, los anys. Natros
només sem absència, cendra, silenci,
records d’enrunes, rimers d’ensomnis.
Trencadissa torna la tremor de l’engany.
Desitja desfer lo dolor del desig.
La nostra nostàlgia és nafra i és duna.



Deja un comentario